Wielu opiekunów psów na początku reaguje niechęcią na widok klatki, kojarząc ją z ograniczeniem wolności. Jednak z punktu widzenia etologii, pies to zwierzę, które genetycznie potrzebuje bezpiecznej, ograniczonej przestrzeni – swojej własnej 'nory'. W naturze przodkowie psów szukali ciasnych szczelin i jaskiń, by odciąć się od bodźców zewnętrznych i bezpiecznie zasnąć. Drewniana klatka, dzięki swoim pełniejszym ściankom, znacznie lepiej imituje taką norę niż ażurowa konstrukcja z metalu, zapewniając psu upragniony cień i spokój.

Klatka kennelowa staje się dla psa emocjonalną kotwicą. W sytuacjach stresowych, takich jak burza, remont czy wizyta głośnych gości, pies może się tam wycofać i mieć pewność, że nikt nie będzie go dotykać ani prowokować do interakcji. U psów lękliwych lub zmagających się z lękiem separacyjnym, kennel stanowi fundament terapii behawioralnej – uczy psa, że samotność nie jest straszna, gdy ma się swój przytulny kąt. Kluczem jest postrzeganie klatki jako 'sypialni' i 'prywatnego pokoju', w którym obowiązują zasady pełnego relaksu i braku presji ze strony otoczenia.